Festiwal filmowy WATCH DOCS | 100% Gliwic

W miejskiej bibliotece publicznej w Gliwicach odbywa się festiwal filmowy Watch Dogs. Jest to okazja do wspólnego obejrzenia filmu i dyskusji. Więcej o tym wydarzeniu opowie koordynatorka Wiktoria Kurczap. Objazdowy festiwal filmowy jest odsłoną międzynarodowego festiwalu Watch Dogs, który w grudniu grany jest w Warszawie. Potem filmy jadą w Polskę dokładnie w 40 miastach, między innymi w Gliwicach. My spotykamy się między innymi tak jak dzisiaj w przestrzeni biblioteki publicznej i oglądamy wspólnie filmy, a potem dyskutujemy. Oficjalnie witam was na ostatnim dniu obiadowego festiwalu Watch Dog Sprawa Człowieka w filmie.

Jesteśmy w miejskiej Bibliotece Publicznej, która jest gospodarzem naszych spotkań szkolnych. Yyy, będziemy oglądać film Ambasadorka yyy z Tiktoka. Ale jest to film yyy o dziewczynie, która yyy jest Ukrainką i nagrywa. pewnie już się domyślacie, co, więc pamiętajcie, że emocje, które będziecie mieli na pokazie w trakcie trwania filmu, mogą być bardzo specyficzne i wszystkie one są tutaj w tej przestrzeni

akceptowalne. To znaczy film się może wam bardzo podobać, bardzo nie podobać, może was wkurzyć, może was zasmucić, może wasśmieszyć. Generalnie chodzi o to, żeby był takim wstępem do dyskusji. A jak doszło do tego, że właśnie ty się zajmujesz gliwicką odsłoną festiwalu? O, już bardzo zamieszły czasy, bo to jest szósta edycja festiwalu tej tej odsłony gliwickiej. Ja jako studentka jeździłam na festiwal w Cieszynie, tam w świetlicy krytyki politycznej właśnie w takim studenckim towarzystwie siadaliśmy, oglądaliśmy filmy i właśnie dyskutowaliśmy. To jakie to będą filmy?

My w tym roku w Gliwicach oglądamy dokładnie trzy tytuły. W pokoju mojej siostry, ambasadorka z Tiktoka i Kobiety na plaży. Jesteśmy podczas ostatniego dnia festiwalu. Jak festiwal przebiegł w ubiegłych dniach? Jak refleksje uczestników? Tak, w tym roku dominują głównie pokazy szkolne tutaj w miejskiej bibliotece publicznej. Mamy trzy dni spotkań i jednego dnia widzieliśmy się z seniorami w dzielnicy Sośnica w domu sąsiedzkim. Yyy tam właśnie yyy pokazu Kobiety na plaży yyy o emerytkach z Francji yyy

które używają wolności i są bardzo specyficzne, bym powiedziała. I właśnie taki film zaprezentowaliśmy gliwickim seniorom. Jak się spodobał? Byłam zaskoczona, bo był bardzo dobrze odebrany. Ja się trochę przestraszyłam, albo może bałam tego, że zostanie odebrany jako wulgarny, bo przyznam szczerze nie spoilerując, że trochę było tam takich elementów wulgarnych, ale seniorzy odebrali to bardzo dobrze. W ogóle nie byli w jakiś sposób obruszeni. Właśnie to była fenomenalna taka y taki fundament do dyskusji na temat tego, jak oni widzą swój czas emerytury, jak widzą widzą ten czas y aktywności, jakie jakie podejmują i właśnie od tych od tych tematów wyszliśmy, przechodząc przez relacje właśnie z młodzieżą.

To muszę dopytać, jak seniorzy widzą ten swój czas. Przyznam szczerze, że no umówmy się, że spotkaliśmy się też z taką grupą, która uczestniczy aktywnie, bo Dom Sąsiedzki właśnie oferuje im taką ma w ofercie takie spotkania dla seniorów. No to mówimy o określonej grupie, czyli osób bardzo aktywnych w Gliwicach i oni nie widzą absolutnie problemu z tym, żeby brać udział w takich wydarzeniach, brać udział w wydarzeniach kulturalnych w mieście, jeździć, wycieczki, spotkania, więc bardzo to było pokrzepiające spotkanie. Wiem po prostu, że to jest taka perspektywa bardzo określonej grupy, że nie wszyscy seniorzy tak mają, ale no cieszymy się, że możemy też spotkać się z takimi i porozmawiać.

To wróćmy do organizacji festiwalu. Teraz jesteśmy w Miejskiej Bibliotece Publicznej. Co tutaj się dzieje? Dla kogo się dzieje? Tak jak wspominałam wcześniej, trzy dni spotkań z młodzieżą, młodzieżą szkolną. Rozmawiamy między innymi o depresji i o mowie nienawiści. Tytuły W pokoju mojej siostry i ambasadorka z Tiktoka to są filmy, które są właśnie podstawą naszych dyskusji o tych zagadnieniach, o zagadnieniach związanych z prawami człowieka. Młodzież fantastyczna, bo mamy bardzo dużo duży

przekrój wiekowy, bo zapraszamy uczniów od klas ósmych do i klasy licealne, więc właściwie rozmawiamy z taką grupą już dojrzalszą, ale te rozmowy są naprawdę czasami przerasta informacja, którą zwrotna, którą od nich dostaję, bo opowiadają o swoich perpetiach takich życiowych tego, co co te młode osoby trapi. No ja już nie należę do tej grupy wiekowej niestety albo stety i no czasami są to smutne też informacje właśnie o trudnościach, jakie mają w szkole, jak to wygląda teraz, tam ta ta młodość, dzieciństwo, które jest znacznie różne od tego, które było kiedyś. No ale myślę, że ważne jest to, żeby też wysłuchać młodych ludzi, co oni mają do powiedzenia na temat właśnie na takie tematy, które poruszamy na festiwalu.

6 lat festiwalu. Powiedz mi, jak oceniasz te tegoroczną edycję? W końcu to ostatni dzień, więc jakąś refleksję już można podjąć. Yyy, w tym roku festiwal ma taki bardzo kameralny wydźwięk. nie zdecydowaliśmy się nawte pokazy yyy z przytupem, z zapraszeniem wielkich gości i mam wrażenie, że wyszło to festiwalowi na dobre, bo faktycznie skupiliśmy się na tych dyskusjach, rozmowach, oglądaniu filmów i to naprawdę bardzo pokrzypiło właśnie mnie jako koordynatorkę, że być

może w Gliwicach ta forma takiej przytulnej sali kanap, półw, filmu i dyskusji to jest coś czego czego nie oferują na przykład kina. i może powinniśmy pójść w tę stronę. Ta refleksja po tegorocznej edycji mnie tak pokrzypiła i myślę, że bardzo jestem zadowolona, że mimo wszystko wyszło tak jak inaczej niż zwykle, ale bardzo dobrze. A liczba uczestników, powiedziałeś, że w tym roku jest bardziej kameralnie. Czy to też przełożyło się na liczbę oglądających? Tak, zdecydowanie, bo w tym roku Watch Dogs trwa tylko trzy dni. Wcześniej graliśmy, czasami w bibliotece byliśmy nawet tydzień, więc i spotykaliśmy się równolegle w kilku filiach. yyy były spotkania zarówno tutaj w centrali, jak i w różnych dzielnicach, więc naprawdę bardzo się dużo działo, ale tak jak mówię, to było też w pewnym momencie

takie yyy no taka gonitwa, żeby właśnie złapać te wszystkie yyy te wszystkie momenty festiwalu. Yyy to faktycznie się charakteryzuje. No bo jeśli mówimy festiwal, to to to faktycznie takie festiwalowe formy często są takie intensywne, mocne, dużo dni, dużo dużo się dzieje, ale tak jak mówię w tym roku trzy dni, więc ludzi czy czy uczniów klas jest trochę mniej. Ale to znacząco wpłynęło na jakość tych spotkań.

Amen. Słyszałem, że prowadzisz dzisiaj warsztaty. Na jaki temat są prowadzone? Pierwszy temat to jest temat depresji wśród młodych osób, a drugim tematem warsztatów jest mowa nienawiści. Czy łączy się to z filmami? Oczywiście, że tak. My pracujemy na Watchdogsie w taki sposób, że najpierw puszczamy uczniom film, później jest chwila refleksji i dopiero potem przechodzimy do części warsztatowej. Uczniowie są z liceów czy ze szkół podstawowych? A to jest bardzo, bardzo ciekawe pytanie, ponieważ tutaj mamy naprawdę dużą rozbieżność i są zarówno klasy ósme szkoły podstawowej, jak i licealne pierwsze, drugie, także to to jest tutaj pełna dowolność.

Tematy są dosyć poważne, więc ciekawi mnie jak ci młodzi ludzie do nich podchodzą. Podchodzą bardzo fajnie, podchodzą przede wszystkim kreatywnie i ja to też wczoraj mówiłam na warsztatach. Bardzo dziękowałam dzieciom, bo dzięki odpowiedziom, które te dzieci przedstawiły, to tak otworzyło trochę mi spojrzenie na dany problem. Także podchodzą bardzo bardzo innowacyjnie. Powiedz mi w takim razie jak dokładnie wyglądają te warsztaty? Czy to jest forma dyskusyjna, czy wcześniej jakiś wykład? Najpierw jest wprowadzenie, czyli mówimy o tym, jak jest, co to jest na przykład mowa nienawiści, jakie są jej przejawy i

pod względem prawnym, i pod względem takim praktycznym. Potem następuje przejście do takiej już stricte warsztatowej formy, czyli to dzieci pracują na przykład na kartach. Nie wiem czy ja mogę mówić jakie to są karty. Proszę. Są to karty mocy, one się dokładnie tak nazywają, tu na których są napisane emocje, zarówno te negatywne, jak i te pozytywne. Także oprócz samej mowy nienawiści, myślę, że ten warsztat też dzieciom dzieciom młodzieży daje też lepsze spojrzenie na przykład na emocje bohaterki albo swoje. Chodzi bardziej o takie empatyczne podejście do problemu, prawda?

To jak na te problemy patrzy młodzież? H, jak na te problemy patrzy młodzież? Bardzo, bardzo ciekawe pytanie. Młodzież można podzielić na takie dwa spojrzenia. Niektórzy patrzą dokładnie to, co jest pokazane w filmie, tak jak leci, a niektórzy doszukują się głębszego sensu w tych problemach. I te drugie odpowiedzi chyba wywołują najwięcej emocji. Bardzo często młodzież też utożsamia się z tymi problemami. Też podają przykłady, myślę nie tylko te, które są na filmie, ale też takie z autopsji, bo to gdzieś tam wychodzi, że że oni przykład dają jakiś przykład, którego w filmie nie było, więc domyślam się, że to jest, że to jest gdzieś tam z doświadczenia u nich.