Od lat mieszkają przy Spokojnej. Teraz mają opuścić lokal | INTERWENCJA

Adam Żag, Radio Telewizja Imperium. Witam wszystkich naszych telewidzów. Jesteśmy w Gliwicach w Łabędach na ulicy Spokojnej i to wcale okazuje się nie jest ulica spokojna. Mieszkają tutaj pani Helena i pan Paweł i dowiedzą się zaraz państwo jakie problemy postawiło

przed nimi zwykłe ludzkie życie. Pani Heleno, mieszkacie tutaj na ulicy Spokojnej i okazuje się, że musicie się wyprowadzić z mieszkania. Proszę opowiedzieć jak to się wszystko wydarzyło. [muzyka] >> No po prostu przy znalazła się po 30 latach właścicielka tego domu, bo ten

pan, co tutaj opiekował się tym gospodarstwem umarł, co nie? I teraz oni chcą to sprzedać. Nie tylko informowali mnie, że kiedyś to sprzedadzą, co nie? Nie mówili się wynieś nic. Teraz nagle pismo przyszło z sądu, że mamy się wynieść. Ale gdzie? >> Czyli, czyli, czyli nie jest stwierdzone gdzie macie się wynieść, tylko jest, że macie opuścić lokal. opuścić lokal tym co mieszkamy, a nie informowali nas, że mamy się wyprowadzić albo coś takiego. >> Nie byłoby niby problemu, gdyby nie to, że i pani i pani mąż, pan Paweł jesteście mocno schorowani. Pani jest po udarach, trzech udarach. Pan Paweł jest po amputacji nogi i na dobrą sprawę nie macie takiej możliwości, żeby gdziekolwiek się stąd, a przynajmniej na pewno nie w tak krótkim okresie czasu wynieść.

Nakaz przyszedł sądowy, >> tak w poniedziałek. >> Czy była jakaś możliwość kontaktu z właścicielką tego domu? >> Nie, nie. Od razu przyszło pismo ze sądu. >> I państwo jak zamierzacie teraz zareagować na ten nakaz sądowy? >> Co ja mogę zareagować? Nic. Widzi pan, ja nie chodzę. Nic. Jestem na opiece ludzi.

Panie Pawle, czy pan mógłby w jakiś sposób skomentować to, co się wydarzyło, bo mieszkacie tutaj już dobrych parę lat i nic i nic nie zapowiadało, że tak się to mieszkanie tutaj na spokojnej zakończy. >> No bo nic, była właścicielka, ale nic nam nie powiedziała wtedy. Była, nie? >> No ile była miesiąc temu. No powinnie powiedzieć coś, nie? Jakieś słowo, to by już się człowiek starał, nie? [muzyka] No a ona nic. była, pooglądała

i po miesiącu czasu przysłu zawiadomienie, że ten, że mamy się wyprowadzać, nie? >> No a była miesiąc [muzyka] temu. >> 25 lat państwo tu mieszkają. Na jakich zasadach? Czy państwo macie tutaj zameldowanie? >> Nie, nie, nie. Ustnie normalnie zaufałam jednej osobie i nie miałam, nie mieliśmy się gdzie podziać, bo nie stać było kiedyś na wyjem. No i tak byśmy się tu znaleźli, a że ten pan potrzebował osłów durnych do pracy, no to się płaciło. Robił jagody. Ja

przychodziłam z pracy, jeszcze musiałam iść, że płaciłam jeszcze i szłam do katowni zbierać ziemniaki. Słomę woziliśmy tu do stanłu, bo właściciel se tak żądał. On chodził do lasu, jeszcze był miał nogi zdrowe, też się płaciły i też musiał robić na gospodarstwie tych danych właścicieli.

>> Nic nie zapowiadało, że właściciele w ten sposób będą chcieli postąpić z tym mieszkaniem. >> Nie, myśmy nawet nie wiedzieli, że jest właścicielka w Niemczech. Nic, nikt nas nie informował, tylko że Paweł załatwił to przez kolega od Pawła, znał tych

i dał, powiedział jaką sytuację i go tu przyjął, co nie? I tak od tego czasu tak tu mieszkamy, ale to się zaczęły już kłopoty. Jak Wałżynek ten umarł, ten niby co on miał >> to wynajęte to całe pole, tą gospodarkę. Ja się, ja się starałam, bo wie pan, człowiek inaczej kiedyś żył. Nie byłamem

ani niczym, ale to nie mniejsza o to. Człowiek starał się, ale na teraz powinna mi ktoś powiedzieć wynnieś je, wołam, wynieś je, idź, ale nie w nie w taki sposób. Czy zanim doszło do tego nakazu sądowego, czy ktoś dokonywał jakiejś wizji lokalnej? W jakich warunkach państwo tu mieszkają? >> Nic. Nic, proszę pana, >> bo tutaj z tego co wiem nie ma bieżącej wody, nie ma wielu wygód. >> To jak tutaj żyjecie? >> Proszę pana, kupuję wody do gotowania, do mycia ze sklepu, a podłogi myję, to myje deszczówki. Jak deszcz pada, to myje z deszczówki wodę. A poza tym nic tu nie ma. Światło też

robiłam. Chyba to właściciele założyli kiedyś, wie pan. Kradli prąd i podłążyli na lewo. Ja przyszłam z pracy, przyszło trzech panów. Paweł, nie wiem, gdzieś miał chyba dowód, zapomniał w pracy. Ten taki pan tu mieszkał, starszy i tam też mieszkał w tym domu. Taki pan. >> [parsknięcie] >> Nikt nie mieli dowodów osobistych. Ja przy pracy ten pan mi mówi: "Ma pani dowód?" Ja mówię: "Tak, mam to proszę ukazać. To nie jest nic ciężkiego." Nie powiedział z jakiej sprawy nic. Tylko nic ciężkiego. Dałem mu dowód. Okazało się to, że to jest Taurona. Ani Paweł nie wiedział, ani ja, że dom był podłączony prąd na lewo, bo myśmy się nie patrzyli do skrzynek, co nie?

Nic. Ale pewnego czasu ja mówię do niego: "Słuchaj Paweł, nie wiesz jak tu jest z tym światłem?" On mówi: "Wiesz co, Gehad Minis nie mówił po nawet chyba po roku czy pół roku czasu to było zgłosili zaraz przyszła przyszedł prokurator co nie dwóniarzy i Saurona i potem mi dosądzili także chyba za te lata co nie było płacone przedtem jeszcze pracowałam w Niemczech no to trzy lata musiałam już wpłacić co ja miałam żyć za te zapracowane tam ciężko pieniądze. Płaciłam za do Taurona, za światło, to zadłużenie całe to było coś 300 000. To

nie było mało. Ja mam na to, ja mam na to papiery. Ja mogę to udekomendować to ja za kiedyś za 300 000, proszę pana, bym mieszka kupiła. >> Dokładnie tak. >> Ale że mi nikt nie poinformował z władzy z jakiego to powodu przyjechali, to wie pan tak się stało. Jak się stało? głupia kobieta dała dowód, bo musimy mieć podkładkę, że ktoś tu mieszka. No i dałam swój dowód i poszły pieniądze błotu, a musiałam zapłacić, bo też było wyznaczone przez sąd. Jak nie, to idę siedzieć. Przepraszam. To sobie >> panie Pawle, pan się porusza na na wózku. Nie jest to łatwe, mimo tego, że mieszkanie jest na parterze.

>> Nie, nie jest łatwe. Kiedyś były same schody, nie? No to musiałem na tyłku schodzić. No a teraz mam podjazd. Dopiero od ile? Ctery dni. No to mam podjazd, nie? To teraz się łatwiej, no na zima zawsze jest najgorzej, nie? Jak się drzewo nosi do pokoju. >> Y jak długo już pan jest w tej sytuacji? >> Ctery będzie cztery >> c lata. >> Cztery lata będzie, nie? >> No c [odchrząknięcie] lata. >> Drodzy państwo, sytuacja jak widać nie jest do pozazdroszczenia, delikatnie mówiąc. y zobaczymy jaki, w jaki sposób

można pomóc panie Helenie i panu Pawłowi. Dzisiaj zostawiamy to pytanie otwarte, będziemy się kontaktować z odpowiednimi instytucjami [muzyka] i zobaczymy, czy przynajmniej będzie można ten nakaz eksmisji odwlec. Jesteśmy w dalszym ciągu w mieszkaniu na Spokojnej u pani Heleny u pana Pawła. Małżeństwem opiekują się przypadkowo w zasadzie poznani pani Magda i pan Piotr. Panie Piotrze, jak to się zaczęło? Jak pan spotkał panią Helen i pana? >> Pierwszy kurs miałem, że jeszcze pani chodziła i po prostu dałem jej numer telefonu, że gdyby potrzebowała, to zawsze może do mnie zadzwonić. No i jakiś czas długi minął. Dzwoni do mnie, że jest [muzyka] w Gorczanach.

To je województwo, nie pamiętam, ale daleko stąd u syna i chcę [parsknięcie] koniecznie wyjechać stamtąd, bo syn chce ją >> ubezwolnić właśnie >> i zrobić i brać [muzyka] pieniążki dodatkowe z jakiegoś tam instytucji. No i koniecznie chciała stamtąd wyjechać. No i zapakowałem ją, pojechałem, zapakowałem ją do auta, cały [muzyka] dobytek, co tam miała jakieś suchy ubrania. [parsknięcie] No i przywiozłem ją tutaj z powrotem. [muzyka] No i tak to się zaczęło, że ta pomoc, [muzyka] że kiedy do mnie zadzwoni Paweł czy Helena, to zawsze jestem i

Pawła pakuje do auta, czyli wózek do Mołam kombi. No i jedziemy na zakupy wodę. [muzyka] jedzenie, tak dalej. Chodzę po sklepie z nim i właduję do koszyka. No i tutaj go przywożę do lekarza. Tak samo go wożę panią Helenę. Helenę [muzyka] też tutaj jak miała była chora, krzyczała, że ją boli, boli brzuch i lekarze nie chcieli w ogóle jej

słuchać. powiedział, że udaje. Dwa razy do szpitala ją woziłem, a pogotowie zaraz wieczorem odwoziło. Dopiero za jak pogotowie zawiozło, był y na Zygmunta [muzyka] Starego 20 ten szpital, zaczął ją badać, że coś nie tak jest, to [muzyka] dwa razy pogotowie odwozi, przywozi No i zbadali, że ma do wycięcia kawałek jelita. No i się sepsze wtedy miała. No i [muzyka] drugi szpital się dopiero zajął, który powiedział lekarz, że [muzyka] jest całkiem zdrowa, bo wyniki ma dobre, a się okazało, że już [muzyka]

była [parsknięcie] agonii praktycznie, gdyby nie to. Wykazał pan się niesamowicie ludzkimi odruchami. Pani Magdo, pani również pomaga panie Helenie i panu Pawłowi. Co spowodowało, że pani zechciała [muzyka] im pomóc? Yyy, no była sytuacja taka, że trzeba było trochę te mieszkanie ogarnąć, yyy, powiesić fieranki, jakieś tam dywany porozkładać, no takie rzeczy, które w domu się robi. I tutaj kolega Piotr potrzebował potrzebował pomocy, więc tutaj przyjechałam, tak poznałam tych państwa, jak były sytuacje, że pan Piotr nie mógł [muzyka] gdzieś podjechać do lekarza czy do sklepu, to ja jechałam. Y, no i tak

po prostu się też ta wieść nasza nawiązała. Też chciałam dodać, że robiłam nieraz zakupy tym państwu, że no zrobili mi listę zakupów, dali pieniądze, żeby kupić [muzyka] i nigdy nie było alkoholu, nie było takich rzeczy wiadomo jakich, więc mogę stwierdzić, że to są bardzo porządni, potrzebujący ludzie. No i też właśnie w miarę możliwości, jak mam czas, a Piotrek nie ma tego czasu, no to ja tutaj przyjeżdżam. Państwo jesteście zupełnie obcymi. Dla pani Heleni, dla pana Pawła. Nic nie żadnych wiązyw rodzinnych nie ma między wami. Przedtem się nie >> znaliście. Taksówkarzami. Jak ja tutaj byłam pierwszy raz, to ja się załamałam i nie ukrywałam tego przed tym państwem.

Mówię: "Boże, w jakich wewaronkach żyjecie?" Że są zwierzęta, którymi się zajmują. Te zwierzęta są zadbane, czyste, nie śmierdzą. >> To opiekę to załatwiłeś >> i no nie wiedziałam, co mam zrobić, bo ja też nie mam takich mocy, nie mam jakieś znajomości i tak myślę, myślę i zadzwoniłam po prostu do opieki społecznej. porobiłam zdjęcia, jak to wygląda, wysłałam na maila yyy i po czasie krótkim czasie w sumie co tutaj szacun dla opieki społecznej mogę powiedzieć, że naprawdę szybko zareagowali. >> Tylko, że opieka społeczna m teraz y nie

reaguje na tą sytuację, która jest związana z eksmisją pani Heleny i pana Pawła. Jak państwo się, jak państwo to skomentujecie? Ciężko jest to skomentować, bo dla mnie to jest niepojęte, że ludzie, którzy potrzebują naprawdę tej pomocy, nie są w stanie sobie sami zapewnić tej pomocy, bo no nie potrafią nawet wyjść sami do sklepu, bo no nie mają takich mocy, że tak powiem. Tak, gdyby nie obcy ludzie, to ja nie wiem jak oni by tutaj żyli i jest to ciężkie do skomentowania. Wiem o tym w ogóle nie byłoby nagłośnione nic.

Tutaj ciężko jest trafić. >> Możliwe już ta pani Helena już by umarła, gdyby i byśmy się nie poznali wcześniej. >> I pani Magda i pan Piotr, wy się opiekujecie zupełnie bezinteresownie nimi. Dowozicie im zakupy, jeśli potrzeba, wozicie do do lekarzy. Panie Piotrze, pan nie tylko pomaga przywożąc różne potrzebne do życia rzeczy, ale również pan montuje różne urządzenia, które mają usprawnić życie. [muzyka] Pompa odwadniająca. Jak to wszystko wygląda? >> No tutaj była pompa zawsze, ale nie była u filtra. No tutaj filtr zamontowaliśmy

[muzyka] i pralka była, ale się popsuła, bo ta jest instalacja poprowadzona była do tej pralki, tylko że po prostu bez filtra i ta pralka się popsuła. Kupiłem, kupiliśmy, pojechaliśmy, kupiliśmy drugą pralkę przez filtr. Ta ubrania piorą przez filtr z piwnicy wodę, bo [muzyka] pokój i kuchnia jest podpiwniczona i tam jest popas wody. No i stamtąd wodę ciągnął z źródlanu jakby taką nie wiadomo skąd deszczówkę trochę. No i to

tak wygląda, że bez i wodę tutaj do właśnie do picia to dowozimy im. No i to tak wygląda podjazd [muzyka] do od tygodnia. Zrobiliśmy im zrobiłem im podjazd od tygodnia, że >> żeby pan Paweł mógł wózkiem wjeżdżać bezpośrednio, >> bo teraz dostali Unii wózki też elektryczne i żeby mogła pani Helena też Helena wyjść na na [muzyka] świat, żeby zobaczyć cokolwiek, oddychać powietrzem świeżym, jak tu jestlizna i tak dalej, nie grzyb. No i to mieszkanie też co jakiś czas tutaj malujemy kuchnię,

pokój, bo tu cały czas ten kominek >> to jest prowizorka. No to wszystko jest takie słabe. Czy jeśli taka sytuacja będzie trwać dalej, to będziecie dalej pomagać? >> Oczywiście, że tak. >> Jak najbardziej. >> Więc tym bardziej liczylibyśmy na interwencję odpowiednich instytucji, żeby się też tutaj wykazali, prawda? >> Tak. No bo wszystk świata nie zbawimy, jak to się mówi, ale no bardzo byśmy chcieli, żeby ci ludzie dostali pomoc, która im się po prostu należy, ponieważ no obcym pomagamy z [muzyka] innych krajów, a naszym nie potrafimy pomóc. Drodzy państwo, tak jak już mówiłem wcześniej, będziemy pytać instytucji,

przedstawicieli instytucji w Gliwicach, jak można pomóc pani Helenie i panu Pawłowi. Dzisiaj to pytanie musimy zostawić otwarte, ale mam nadzieję, że już wkrótce poznamy dalsze losy. Oby się cała sprawa zakończyła pozytywnie, chociażby tymczasowym znalezieniem lokum, a może będzie i więcej możliwości, żeby tej sytuacji zaradzić.

Adam Żak, Radio i telewizja Imperium. H