Agnieszka Mika Czarnecka || OD.Ważności
🎙️ OD.Ważności | Agnieszka Mika Czarnecka Gościnią Agnieszki Chlewickiej-Bac w kolejnym odcinku programu OD.Ważności była Agnieszka Mika Czarnecka – fotografka. „Najpiękniejsze zdjęcia powstają wtedy, gdy człowiek przestaje pozować, a zaczyna być.” Są miejsca, które mijamy każdego dnia, i chwile, na które często nie zwracamy uwagi. Wystarczy jednak odpowiednie spojrzenie, światło i moment, by to, co zwyczajne, stało się wyjątkowe. Jak uchwycić na zdjęciu prawdziwe emocje? Dlaczego czasem właśnie najprostsze kadry zostają z nami na dłużej? I co sprawia, że pozornie zwyczajne zdjęcie staje się niezwykłe? O fotografii, uważności i dostrzeganiu tego, co na co dzień łatwo przeoczyć, w kolejnym odcinku OD.Ważności. 🎧 Zapraszamy do obejrzenia kolejnego odcinka OD.Ważności.
Transkrypcja materiału
Transkrypcja automatyczna, może zawierać drobne błędy.
[muzyka] Dzień dobry państwu. Agnieszka Chrywicka Bad Odważności. W kolejnym odcinku mam przyjemność gościć Agnieszkę Mikę Czarnecką. Cześć Aga, dziękuję, że przyjęłaś zaproszenie. >> To ja dziękuję. Jest mi niezwykle miło być tutaj dzisiaj z tobą. >> Aga, gdybyś miała tak w trzech słowach powiedzieć coś o sobie, kim jesteś?
>> No to zawodowo jestem fotografem, robię też projekty graficzne. Bardzo lubię łączyć te dwie rzeczy. y czasem w każdym w jakieś jednym projekcie, czasami [parsknięcie] w różnych. No ale jeśli chodzi o zdjęcia, no to to bardzo lubię robić reportaże, lubię spotykać się z rodzinami na zdjęciach. To są takie niepowtarzalne dla mnie emocje i spotkania. E, no a tak w życiu codziennym, no to jestem mamą, y, mam dwójkę cudownych dzieci i, y, uważam, że to jest jedna z najwspanialszych przygód w moim życiu i bardzo mnie rozwinęła. No myślę, że to to są takie chyba na ten
moment dla mnie takie najważniejsze sfery mojego życia, pomijając jakąś moją moją własne moje tam czas, który gdzieś jeszcze tam w odrobinę jest dla siebie. To no to tak >> powiedz i miałam okazję być fotografowana przez ciebie. >> [śmiech] >> To była chyba jedna z fajniejszych sesji w moim życiu. Bardzo się cieszę, że przyszliście do mnie wtedy. To było ekstra. to yyy nakreślmy, co to był za projekt. Yyy tak to była sesja, którą chciałam zrobić yyy wyłącznie dla siebie, tak totalnie, żeby spełnić jakieś swoje y fotograficzne potrzeby, marzenia i naprawdę cudownie, że trafiło
na was. y bo y szukałam pary, która z którą którą zgramy się jakimiś emocjami, nie wiem, dojrzałością czy w ogóle komunikacją i zrobiliśmy sesję w mieście w Gliwicach. Przeszliśmy zwycięstwa, przeszliśmy od mojego studia, które jest na ulicy na piasku, całe zwycięstwa. No i po prostu ruszyliśmy w miasto, a to co się działo to to to było nie do przewidzenia i to było super. To był kolor, to była chyba dobra energia. Mam nadzieję >> była niesamowita energia. Ale wiesz co, tak właśnie jak potem patrzyłam na efekty tej sesji, >> no to pierwsze co mi się tak wybija to takie czułe oko. I powiedz czym dla ciebie jest to czułe oko? Wiesz co to jest?
Jakby jak spotykam drugiego człowieka na sesji, to dla mnie nie jest ważne, czy on ma tyle wzrostu, czy ma, nie wiem, rude włosy, czy ma siwe włosy, czy ma milion zmarszczek. Dla mnie to jest to jest po prostu ktoś, kto to może to nie zabrzmi dobrze, ale to jest taki jakby obiekt w przestrzeni, który jest piękny, który ma piękne
elementy, który na który ja zawsze staram się patrzeć z czułością i po prostu znajdywać to, co jest takie najfajniejsze w danym momencie, najbardziej takie to To to [parsknięcie] miałam właśnie pytać w następnym >> pytaniu, czy to jest >> moment, który chcesz uchwycić, czy to jest raczej relacja właśnie, którą nawiązujesz z tą osobą? Ja myślę, że to jest jedno i drugie, bo moment na to czasem nie mamy wpływu. Na światło nie mamy wpływu, jak jesteśmy gdzieś w przestrzeni miasta na przykład, nie mamy wpływu na hałasy, na kolory, na to, co się dzieje do nas dookoła. Więc ta relacja, którą ja nawiązałam nawiązałam z wami czy z innymi osobami na sesji, to jest jakby dla mnie podstawa też tego, żeby oni, żebyście wy mi zaufali, żeby się wytworzyła jakaś taka nić porozumienia.
żeby weszła taka naturalność, która jest trochę takim wyświechtanym, mam wrażenie już troszkę słowem w takim fotograficznym świecie, bo bo ta naturalność to jest tak jakby efekt tego zaufania. To, że wylozujecie na sesji, że wy mi zaufacie, że się dobrze czujecie, to to się nie zadzieje. Tak. O, to ja muszę się dużo napracować czasami, żeby żeby to się pojawiło. Czasami nie z wami było tak, że no że chyba mi zaufaliście od razu i jakoś ta energia towarzyszyła nam taka taka taka dobra i
przyjemna i jakbyśmy się znali dłużej. Przynajmniej ja mam takie miałam takie wrażenie >> właśnie odnośnie wrażeń w trakcie sesji zastanawiam się jak to jest, bo idziemy przez miasto, jest pełno ludzi. Jedni idą do pracy, drudzy wracają, a nagle będąc no obiektem fotografowanym zapominasz o tym, wyłączasz się i w ogóle ci to nie przeszkadza. nie ma jakiegoś zawstydzenia, nie ma jakiej jakiejś do tego wszystkiego nie ma krępacji. Tak. No właśnie myślę, że to to jest ta relacja, którą trzeba którą trzeba no którą nawiązuje yyy fotograf z tą osobą czy osobami, które fotografuje, no bo tak naprawdę no co z tego, że ktoś nas zobaczy w tym mieście, no to zobaczy i albo pójdzie dalej i za chwilę zapomni, albo zobaczy i pomyśli: "O jak super, że ktoś coś robi szalonego, też bym tak chciał albo o ja tak nie umiem."
jakby my się tak przejmujemy tą opinią kogoś tam obcego, czy to tam na ulicy, że ojej, ojej, a tak naprawdę to no co możemy stracić, możemy tylko odzyskać wyluzowując, jakby robiąc coś takiego. No wiadomo, to to nie ma być coś na siłę robione, nie? Ja też zawsze pytam klientów przed sesją y co lubią, jakie mają dzieci, co te dzieci lubią, czy jeżdżą na rolkach, czy jeżdżą na na rowerze, czy pływają łódką. No bo jak planujemy sesję, to dla mnie jest to bardzo ważne, żeby ta sesja przebiegła w możliwie komfortowy sposób, żeby były jakieś takie odciągacze uwagi y czy to dla dzieci, czy dla dorosłych,
żeby właśnie nie myśleć o tym, że jest ktoś z aparatem, no bo to może być stresujące. To na to dla mnie też jest jednak zawsze taki stres, jak ktoś ma mi zrobić zdjęcia, czy tak jak dzisiaj tu jesteśmy, yyy to to jest nienaturalna do końca sytuacja, ale poprzez zaufanie, poprzez rozmowę ja się zawsze staram wprowadzać takie, no może zaczynam
czasem gadać o nie wiadomo o czym i tak naprawdę to czasem nie ma większego znaczenia, ale jednak ten nastrój takiej czy taka atmosfera swojskości, przyjacielskości To to jest bardzo ważne, myślę. >> A poza tym większość rzeczy, które nas spotykały w trakcie sesji, to były uśmiechy przechodzą. >> Właśnie tak. No >> i to też daje taką pozytywną energię.
>> Tak. No a jeżeli ktoś pomyśli, co za wariaty, no to trudno, no to pójdzie i i i nie pójdzie na przykład na taką sesję, ale może ktoś się skusi, może kogoś to zainteresuje i i pójdzie. A ja uważam, że warto czasem jest pójść na sesję, wyjść troszkę może nawet z tej swojej strefy komfortu, zderzyć się z czymś takim może trochę trudniejszym, no ale to jednak jest jakiś zapis tego, co się dzieje tu i teraz, jak w jakim jesteśmy momencie w życiu. I to nie chodzi też o to, żeby latać na zdjęcia co trzy miesiące, chociaż też są tacy ludzie i super, ale jednak taka sesja raz do roku uważam, że to jest super doświadczenie i ważne dla dzieci czy dla bliskich to czy dla nas samych, że potem po jakimś czasie możemy spojrzeć i powiedzieć kurczę wtedy się tak wydawało mi się, że wyglądałam jakoś tam, że coś było nie
tak albo super, świetnie wyglądałam i w ogóle jak ten mój mąż na mnie patrzy, czy tam partner, czy dzieci jakie były, czy z przyjaciółką, z mamą, no to to jest no to jest super moim zdaniem. >> Czy pamiętasz moment, kiedy poczułaś, że fotografia to jest coś więcej niż robienie zdjęć?
No tak, ja myślę, że ja od zawsze czułam, że jest w tym coś wyjątkowego, chociaż nie, czasami nie było to do końca świadome jakby, znaczy nie miałam świadomości do końca tego, dopiero później sobie to nazywałam, a teraz myślę, że jest zwłaszcza w ostatnich dwóch latach jakoś tak naprawdę coś
tak przeskoczyło w mojej głowie i jakby widzę w tym naprawdę ultra dużą wartość też dla takiego rozwoju siebie, do tego postrzegania siebie jako człowieka, bo takie zderzenie z tym, jak ktoś na nas patrzy, jak fotograf, co on zauważa we mnie i w moich bliskich, czy w moim domu, czy to to jest Ja mam takie trochę
podejście, że ja nie jestem w stanie zatrzymać tych z jednej strony tak, może to nie jest do końca takie popularne, ale że z jednej strony >> ja nie patrzę na ciebie i twoje emocje, ale przez mój pryzmat, przez moje jakieś doświadczenie. Ja przez to jaka ja jestem dostrzegam, że ty tobie się pięknie coś tutaj, nie wiem mienią włosy, słońce zaświeci czy wiatr zawieje i ja to chcę uchwycić, bo uważam, że to jest piękne i że ty w tym jesteś piękna. I potem jak ty na to patrzysz to mogłaś tego zupełnie nie mieć świadomości wcześniej, nie? że ty miałaś jakieś swoje mocne na przykład stres, ojej, czy ja tu dobrze wyjdę? A a potem patrzysz, kurczę, no ona to zauważyła, nie? I i myślę, że te ostatnie lata w takiej mojej fotograficznej moim takiej drodze fotograficznej były takie bardzo rozwojowe
pod kątem patrzenia, że te właśnie zdjęcia to nie tylko fotografia to nie tylko takie cyfrowy zapis, tylko to jest coś tam więcej w tym, nie? Tak. Co cię najbardziej porusza w ludziach, których fotografujesz? >> No te ich relacje, ich emocje, to to nawet nie jest czy ktoś jest wpisuje się w jakieś kanony przyjęte piękna, czy czy nie. W ogóle uwielbiam dzieci na na
zdjęciach fotografować, obserwować. A do tego to nie chodzi, żeby wszystko było właśnie piękne, tylko tam, gdzie jest coś takie może na pierwszy rzut oka nieperfekcyjne, to ja tam uwielbiam być. Ja uwielbiam taką takie takie zwyczajne, codzienne miejsca, momenty i tam szukać
tych takich wyjątkowych kadrów i i m zapisywać się. Powiedz mi jak to jest, że na twoich zdjęciach zwykłe miejsca [parsknięcie] są niezwykłe, bo miejsca w Gliwicach, które mijamy codziennie, nie zwracamy na nie totalnie uwagi. Nie zwracamy, mówię o sobie czy o moim mężu, który też brał udział w tej sesji. Zobaczyliśmy je na zdjęciach i były momenty, że zastanawialiśmy się gdzie to jest, chociaż tam pozowaliśmy. >> I jak to jest, że te właśnie, że
potrafisz uchwycić tą niezwykłość zwykłego miejsca? Wiesz co, mi się wydaje, że to jest taka po prostu codzienna obserwacja, codzienne m jakby oderwanie się trochę od yyy takiego schematu, którym żyjesz i jakby obserwowanie tego yyy yy tego, co się dzieje dookoła nas. Ja na przykład yyym często jeżdżę do pracy autobusem, podjeżdżam przez zwycięstwa yyy linią A4 i uwielbiam to poranku robić, bo po prostu tam się tyle dzieje. y to jakby
dla kogoś to to może być nic ciekawego, ale jak jakoś myślę, że mam taką umiejętność patrzenia graficznego trochę na to, wyszukiwania tych właśnie zwykłych, brzydkich moment, elementów, miejsc i ubierania tego w jakąś swoją, nie wiem, nazwijmy to, poetykę, wrażliwość, filtrowania tego przez swoje jakieś tam patrzenie. na świat, na drugiego człowieka.
Chciałam zapytać właśnie o te momenty w życiu, które uczą cię, uczą tej czułości i to to, o czym wspomniałaś, codzienność. >> Codzienność, tak. No jakby ja jestem no mam dwójkę dzieci i jakby odkąd one się pojawiły od tych dziewięciu lat, to to ta codzienność jest zupełnie inna. jakby nauczenie się tego, funkcjonowanie w tym, to może to też nie jest jakieś popularne, ale ja uwielbiam być mamą jakby nawet nie, że te wszystkie takie obowiązki, które trzeba zrobić, których często też nie umiem, nie, nie lubię, ale samo to kochanie ich, patrzenie na ten ich rozwój, a równocześnie jakby przezwyciężanie tych swoich jakiś takich y, no stawianie sobie tych poprzeczek dalej, rozwijanie się, no to to jest moim dla mnie osobiście E, super sprawa.
A poza tym właśnie ta to takie obserwowanie tej codzienności i odrzucanie takich takich stereotypów, które gdzieś tam możemy mieć w głowie, że na przykład to jest ładne, to jest brzydkie, co to jest ładne, dlaczego to jest ładne, a dlaczego to jest brzydkie, że jakby popatrzenie na coś w trochę inny sposób niż może mamy to gdzieś wpojone albo nawet pierwszy taki odruch, nie, żeby no coś tam ocenić.
fotografia, zdjęcia na pewno zmieniają czy taka efekty sesji mogą zmienić nasze spojrzenie na siebie, gdy zobaczymy właśnie to przez twój pryzmat. >> A powiedz, czy fotografia zmienia twoje patrzenie na siebie? A tak to też w ogóle dla mnie w sumie każda sesja to jest jakaś taka okazja do nauki i do rozwoju, bo spotykamy się z różnymi ludźmi, z różnymi charakterami, z różnymi potrzebami, umiejętnościami ekspresji emocji i ja nigdy nie podchodzę do takiej sesji, że ja wiem co się będzie działo. Ja nie wiem, ja jestem tego ciekawa. Ja mogę zapewnić, że ci klienci czy tam osoby, które się z którymi się spotkam będą się czuły mogę dobrze, znaczy mogę dołożyć starań, żeby się tam czuły komfortowo, ale to nigdy nie przewidzimy
do końca, co się będzie działo. I to też jest super. Myślę, że to takie element zaskoczenia. No ale tak, no to jest bardzo takie rozwojowe, bo też jakby myślę, że nie tylko ja, ale większość osób, które coś tworzą, to ten wewnętrzny krytyk, który w nas siedzi, to jest dość dość mocny taki towarzysz naszej codzienności, naszej pracy i jakby y
chociażby jakby docenianie siebie i i bycie jakby dumnym z tego, co się tworzy. to też trzeba się tego nauczyć i takich rzeczy, których się trzeba nauczyć w tym zawodzie jest cała masa. Poza umiejętnościami fotografowania, to takim takim psychologiem, psychologicznym podejściem do siebie, do do do innych osób, to no to jest bardzo rozwojowy zawód. Nie wiem czy tak jest świadomość tego w nas, ale ja się też tego nauczyłam, że że jakby no to jest bardzo wielowątkowe, żeby być dobrym dobrym fotografem czy żeby, żeby żeby ktoś to umiał jakby docenić. Nie wiem, czy to dobrze powiedziałam. Tak jak ciebie słucham to przychodzi mi taka takie słowo na myśl jak autentyczność, że to wszystko tak się sprowadza do wspólnego mianownika. że jak ty dajesz tą siebie autentyczną, to ludzie
odpowiadają tym samym. >> Tak. No ja jakby sobie powiem ci, że ja jak w trakcie jakiejś mojego tego rozwoju fotograficznego sobie pomyślałam i do kogo ja bym poszła na zdjęcia. No nie, nie czułabym się chyba dobrze u jakiejś sztywnej osoby takiej w takim studio,
gdzie gdzie jest jednak ciach, ciach, ciach i i jakieś tam sztywne ramy. Ja muszę mieć taki luz, muszę mieć dobrą energię do spokój taki, że że ktoś mnie nie oceni, że ja przyjdę z moim wyglądem, z moim ciałem, z moim doświadczeniem, siwymi włosami. Ja nie chcę być oceniana i jakby ja też nie mam potrzeby oceniania ludzi. Ja nieważne to, co mówiłam wcześniej, nie jest ważne dla mnie jak ktoś wygląda czy co tam założył na siebie. Ważne jest to, co on, jakie emocje on z siebie da, te, ta relacje ich czy wasze
i to potem jak zagra nam te ileść elementów, czyli ta nasza relacja, ten moment, miejsce gdzie jesteśmy, no to to jest w ogóle sukces już. W ogóle sukcesem jest jak potem wy jesteście z tego zadowoleni, no nie? Bo to też nie zawsze tak może być. Bo czasami jest tak, że ja na przykład jestem super zadowolona z jakiegoś miejsca, a na przykład klient wybierze zupełnie inne kadry niż te, co ja bym wybrała, które dla mnie są wow, ale oni wolą inne. No i jakby to też jest taka super dla mnie nauka z tego, że każdy człowiek z tej mojej pracy, że każdy człowiek jest inny, każdy ma swoje zdanie i ja to szanuję za każdym razem.
Nawet jak uważam, że ja bym coś wybrała innego albo to to no okej, to jest dla mnie okej. Powiedz, y, tak sobie myślę, czy masz swoje jakieś takie [odchrząknięcie] wzory, autorytety >> fotograficzne? >> Tak. Wiesz co, >> ktoś cię inspiruje. >> Wiesz co, inspirują mnie fotografowie, którzy report, znaczy powiem ci, że ja potrafię inspirację znaleźć w wielu miejscach. Jakby to nie
jest tak, że mam jednego jakiegoś guru. To jest tak, że czasami fotografia mody potrafi być ultra inspirująca. Nie. Yyy, bardzo lubię reportażystów oglądać pracę, czy czy się tam gdzieś yyy inspir no inspirować w takim znaczeniu, że jakby rozkładam na czynniki pierwsze, jak jakieś zdjęcie jest zrobione, że na przykład jest, nie wiem, dużo się dzieje, że jest jakiś abstrakcyjny element na tym zdjęciu, że jest jakiś pies, który ziewa i a tam dzieci biegają, tu jedzą lody, tu się ktoś pobrudził. takie prawdziwe życie na tych zdjęciach to to jest takie nie do podrobienia i to mnie bardzo inspiruje.
No a poza tym ja lubię bardzo inspirować, znaczy lubię oglądać też takie zdjęcia z niekoniecznie moich dziedzin, które które robię, nie, które gdzieś tam na co dzień mi towarzyszą. No bo myślę, że im więcej się naoglądamy i więcej poanalizujemy i nie będziemy kopiować oczywiście, tylko jednak analiza, co tam jest fajnego, to to jest
bardzo takie fajne. >> Jak odkładasz aparat, to co cię zasila? Z czego czerpiesz energię? No znowu się będę może nudna w tym, ale te moje dzieciaki to i te życie takie domowe bardzo to jest dla mnie takie napędowe, takim napędem. A tak, no to jakiś czas wspólny, który spędzamy sobie razem rodzinnie, czy czy wyjazdy nad morze, to uwielbiam to jakby morze to jest mój mój mój klimat. To to
jak miałabym wybrać Morze Góry, to ja jestem człowiek może i tam po prostu głowa mi odpoczywa totalnie. E no a tak, no to taka nasza codzienność. Być może to wiadomo, że to jest dużo trudu i fizycznego i gdzieś w głowie, żeby sobie to poukładać, ale tak koniec końców to to właśnie chyba to jest to, co mi daje taki najwięcej energii do codziennej pracy. >> Wiem, że masz jakieś marzenia, jeżeli chodzi o projekty, które chciałabyś zrealizować, bo niektóre się już zrealizowały, niektóre są w trakcie. Ale powiedz, czy to jest tak, że y że
czasami taka zwykła, niezaplanowana sesja przynosi więcej satysfakcji niż te wielkie projekty, o których się marczy? >> Oczywiście, że tak. Oczywiście, że tak. Bo y to jest, ja też mocno ufam swojej intuicji i jak mam jakiś pomysł, to ja czasem biorę, robię i to czy jakby takie
nieprzegadane, nieprzemyślane te zdjęcia. Czasami wrażeniowo trzeba zadziałać, jak coś jest super, tak samo na na sesji, jak możemy planować yyy szczegółowo jakieś kadry i to też jest czasem potrzebne, ale jednak tam, gdzie się wkracza jakaś taka wrażenie i taki moment, chwila, to uważam, że te zdjęcia potem często są takie najfajniejsze dla mnie, najciekawsze i dla myślę osób, które się ze mną spotykają, to to też często tak jest. Myślę, >> taki największy sens, który widzisz w swojej pracy i to co ci daje satysfakcję, to co to jest? No to jest, wiesz co satysfakcję mi daje właśnie [westchnienie] yyy największą jak yyy
jak ja jestem za jakby widzę, że klienci są zadowoleni i mają satysfakcję, że się cieszą tymi zdjęciami i tym, że przyszli na sesję i jakby że mam od nich bardzo pozytywny feedback. dwa, że ja jestem zadowolona, bo mimo, że zawsze mi się wydaje, że mogłam zrobić więcej, lepiej i coś jeszcze popróbować, to jednak
no te puzzle wszystkie, jeśli się zgrają i jest piękne miejsce i piękna para, piękne emocje, mówię piękna w znaczeniu, niekoniecznie, że tam wizualnym, tylko ogólnie takim życiowym, to no to jest daje mi największą satysfakcję też to, jeżeli na przykład odważ się coś zrobić, czego bym może nie zrobiła kiedyś, ale jednak spróbuję i jeśli to się uda, albo nawet nie do końca uda, tak jak sobie to wyobraziłam, to to myślę, że to to działanie właśnie bez strachu takie to jest bardzo dające satysfakcję, jeżeli no jakby czujesz
potem dumę z siebie, że spróbowałaś, nie poddałaś się i ile razy w życiu coś takiego się działo, że właśnie odważnie coś robiłam. No miałam dużo, myślę, przychylności od wszechświata w swoim życiu i i często jednak właśnie mi się udawały takie rzeczy, które z odwagą próbowałam robić. Także zachęcam do tego naprawdę, żeby jednak spróbować czasem odważnie
odważyć się na sesję, odważyć się, zrobić coś nowego, co może nie jest w jakimś naszym komforcie w tej strefie takiej. I tak sobie myślę, że jak się odważamy, to często wszechświat kwiat nam sprzyja. Spotykamy ludzi, których mieliśmy spotkać >> i wszystko zaczyna się >> tak totalnie. No mnie też tak trochę tego mama nauczyła, że ona swoim takim jakimś odważnym działaniem yyy no nawet
jak się coś nie udawało, no to co z tego? No wiadomo, to mówimy o takim bezpiecznym dla siebie jakimś działaniu, ale ile razy czegoś nie spróbowałam, to właśnie z z taką odwagą to się okazywało, że że że się a nóż się uda, nie? I a już się udawało. Na przykład uwielbiam ten tą historię, bo
byliśmy raz na spacerze rodzinnym i zobaczyliśmy w ogrodzie czyimś takim przy domu przepiękne magnoli. Ja mówię: "Tak bym poszła, zagadała. Ojejku, ojejku, a może zdjęcia bym tu zrobiła?" Nie, nie, no gdzie tak do kogoś prywatnie. A tam sobie myślę, a dobra, no najwyżej nikt mnie tam nie wpuści. No i poszłam, zapukałam. Akurat był pan y
właściciel i ja mówię, że dzień dobry, to ma pan takie piękne te magnolie, czy czy może byłaby możliwość, żeby zrobić zdjęcia, ja bym tutaj przyszła sobie z zeją i tam na kobiecą sesję. A pan mówi: "Jasne, chodźcie". Nie, a to prywatny dom, prywatna posesja. No mógł człowiek powiedzieć: "A idź, co mi tutaj przeszkadzasz?" A on był chętny i w ogóle bez problemu nic kompletnie nie było nie tak. I były piękne zdjęcia i i takich przypadków myślę, że by się znalazło więcej u mnie. Także naprawdę
czasem warto się odważyć i przełamać jakiś strach. Powiedz, gdybyś miała sfotografować odwagę. >> O kurczę, [śmiech] >> bo dużo o niej dzisiaj mówimy. >> O, wiesz co, ja myślę, że w ogóle odwaga taka w fotografii to jest bardzo szerokie pojęcie, bo można to dla kogoś odwagą jest fotografia jakaś reporterska gdzieś w taka w miejscach, w których są
objęte jakimiś konfliktami, a dla kogoś odwagą może być sesja kobieca, która będzie jakaś bardziej przełamaniem. m jakiś tam swoich granic. Yyy, no nie wiem w sumie, wiesz, myślę, że m myślę, że myślę, że chyba takie szczere taka takie zdjęcia m, które gdzieś są w głowie, ale
się po nie boimy sięgnąć, czy ja boję sięgnąć, to może gdzieś byłaby sesja. No nie wiem, mus nie wiem, kurczę, zaskoczyłaś mnie tym pytaniem. Czekaj, że tutaj muszę coś wymyślić takiego, bo się zakręciłam trochę w tym. >> Nie, podejrzewałam, że tyle poświęcimy uwagi odwadze. A takie pytanie mi
przyszło do głowy. A z drugiej strony, jak ciebie słucham, to sobie pomyślałam, myślę, że to wiesz, ale że codziennie fotografujesz tą odwagę, bo >> No ja to o widzisz, to jest No tak. No bo w sumie myślę, że każda osoba, która daje się sfotografować, widzisz to masz mądre, mądre spostrzeżenie, to tak naprawdę każda osoba, która daje się sfotografować, no to ona jest odważna, nie? Że przychodzi w ogóle [parsknięcie] przed obiektyw, poddaje się pod jakąś
no nie ocenę, ale jednak uwiecznienie i i potem się zderza z tym z sobą na tym na tym zdjęciu. No to tak, to racja. No a no >> i przez to, że że tak dużo wiesz na temat swojej odwagi, to wydaje mi się, że łatwiej ty jest tym osobą jednak stanąć przed tym twoim obiektywem i się poddać. >> No myślę, że może tak być trochę. Znaczy mam nadzieję taką >> na pewno tak jest. Mówię z doświadczeniem. >> No super. Myślę, że tutaj w ogóle ciekawe co by twój mąż powiedział, bo my zapytamy. No właśnie poprosimy tu o adnotację. Bo jakby to było super też obserwować was i zwłaszcza jego też przez obiektyw,
bo to tak na początku sesji jest myślę takie napięcie i stres. Potem już w tej naszej jakiejś relacji to schodzi i potem dzieją się naprawdę super rzeczy, jak już jak już czasem już ktoś a dobra już co tam, nie już robimy. No i to super było właśnie w tej naszej sesji dla mnie m zauważalne.
Brawa dla męża odważnego. [śmiech] >> Na pewno, na pewno to było bardzo pozytywne przeżycie, bo zdecydowaliśmy się na kolejną sesję i i też bardzo miło ją wspominamy. Efekty są też cudowne. >> Bardzo mi się, bardzo się cieszę. Bardzo mi miło. Dziękuję. Więc powiedz mi tak
na koniec naszej rozmowy, czy nie wiem czy chcesz się dzielić tymi swoimi marzeniami, projektami, ale jak jak widzisz tą drogę przed? >> Wiesz co, y no pewnie marzenia są, marzenia mam duże i myślę, że będę je powolutku, odważnie starała się gdzieś realizować. Na pewno marzy mi się jeszcze kolejna sesja taka w mieście. którą na którą już tam gdzieś jakieś plany w głowie czy pomysły w głowie mi się pojawiają. No a poza tym chciałabym w tym moim studiu troszkę podziałać więcej takich odważnych odważnych w formie, w wyrazie może zdjęć.
No i bardzo bym chciała reportaży, które które będą wyjątkowe pod pod względem niekoniecznie takim m po prostu, żeby byli wyjątkowi ludzie. To to myślę będą to to będzie super spełnienie moich marzeń, jeżeli będzie tych będę spotykać takich fajnych, ciepłych ludzi, jak do tej pory mi się udawało. >> Dziękuję ci bardzo za rozmowę. >> Dziękuję. Dziękuję za to, że się podzieliłaś tym, jak ty to wiedzisz i co
o tobie. >> Bardzo dziękuję też. >> Patrząc na te zdjęcia, wydaje mi się, że wydaje mi się, czuję, że te zdjęcia to są takim naszym lustrem i odbiciem. >> No trochę tak, zwłaszcza, że jakby łatwiej jest mi, myślę, powiedzieć więcej tymi zdjęciami niż niż tak tutaj właśnie wyartykułować to wszystko, co się dzieje w środku. A jednak zdjęcia dają tę
możliwość, że że mogę mogę coś ocenić łatwiej, mogę coś zapisać i no jest to takie lustro, które możemy potem albo schować, albo wyciągnąć i pracować na nim dalej sobie, nie? >> Dziękuję ci bardzo za rozmowę. Moim i państwa gościem w odważnościach była Agnieszka Mika Czarnecka. >> Dziękuję.
>> [muzyka] [muzyka] >> Ah. [muzyka] >> [muzyka] >> Ah. Yeah.


